شهادت به نيكى و درستى او دادند . آن وقت خداوند به داود وحى كرد : چه چيز مانع تو شد كه همراه آنها به نيكى او شهادت دهى ؟ داود گفت : به جهت آن امرى كه تو مرا از آن مطلع كردى ، خطاب رسيد : اگر چه چنين بود ، امّا جمعى از زهّاد و راهبان شهادت دادند كه از او جز خير و نيكى نديده‌اند ، من هم شهادت آنها را مجزى دانستم و از آنچه در بارهء او مىدانستم چشم پوشى و عفو نمودم . ( سيد بن طاوس ) در ( سعد السعود ) مىنويسد : در زبور داود ( ع ) در سوره سوّم نوشته است ، ( اى داود من تو را خليفهء خود در زمين قرار دادم و به زودى مردم عيسى را بجاى من معبود مىگيرند ، چون من به اذن خود به او قدرت زنده كردن اموات را عطا كردم ، اى داود كيست اميد خود را منحصر در من گرداند و من او را بسوى ديگرى روانه كنم و كيست كه بسوى من باز گردد و من او را از خود طرد كنم ، شما را چه شده كه به تنزيه پروردگارى كه شما را صورت بخشيده نمىپردازيد ، شما را چه شده كه گناهان را از قلوب خود نمىرانيد ؟ همچنان كه گويا هرگز نمىميريد و دنيا همواره باقيست و از شما روى نمىگرداند ) . و در سورهء دهم مىفرمايد : ( اى مردم از آخرت غافل نشويد ، اى بنى اسرائيل اگر در بارهء عاقبت و محل بازگشت خود تفكر كنيد و قيامت و آنچه را براى گنه‌كاران آماده كرده‌ام را به ياد آوريد ! خندهء شما كم شده و گريهء شما فراوان مىگردد ، امّا شما از مرگ غفلت كرده‌ايد ، چقدر سخنانى مىگوييد كه به آنها عمل نمىكنيد ، اگر در بارهء خشونت و تيرگى خاك و وحشت قبر و تاريكى آن تفكّر كنيد ، گفتارتان كم شده و ذكرتان بيشتر مىشود ، آيا در بارهء خلقت آسمانها و زمين و آيات بيم دهنده‌اى كه در آنها مهيّا نموده‌ام و در باره پرواز پرندگان در جوّ آسمان نمىانديشيد كه چگونه در جوّ شناورند و در طلب رزق من مىشتابند ؟ در حالى كه من خداى آمرزندهء مهربان بسيار منزّه و آفرينندهء نور هستم ) . و در سوره هفدهم مىفرمايد : ( اى داود آنچه را مىگويم بشنو ، بعد از تو سليمان به مردم خواهد گفت : كه محمّد و امّت او وارث زمين و جانشين شما خواهند بود و نمازشان توأم با تار و طنبور نيست ، پس تقديس و اطاعت خود را بيافزاى ، اى داود به بنى اسرائيل بگو از راه حرام به جمع مال نپردازند ، چون در اين صورت